Verkrachtings moord op Marijke van Dijk Mei-1995

Moord en doodslag gepleegd door moordzuchtige immigranten, tegen de oorspronkelijke bevolking.
Forum rules
De PVV is dse enige partij die voor strenge straffen en gerechtigheid is.
De criminelen in de cel en wij veilig over straat in plaats van hoe het tegenwoordig gaat!

Verkrachtings moord op Marijke van Dijk Mei-1995

Postby Führer » Thu Feb 04, 2010 9:58 pm

Hoofdverdachte verkrachtingen en moord psychiatrisch onderzocht Rechtszaak in Alanya verdaagd
REPORTAGE, MIRJAM SCHOTTELNDREIER op 07 juli '95, 00:00, bijgewerkt 15 januari '09, 22:20

De bevolking mag Hakan Karayavuz al veroordeeld hebben tot ten minste levenslang, voor hemzelf staat zijn schuld nog helemaal niet vast. 'Hoeren! Hoeren', schreeuwt hij luid zodra hij aan zijn bovenarmen de geïmproviseerde rechtszaal van het gemeentehuis van Alanya wordt binnengevoerd.

Van onze verslaggeefster

Mirjam Schöttelndreier

ALANYA

Het is donderdagochtend en al snikheet bij de aanvang van het proces tegen de vier verdachten. Ze zouden drie Nederlandse en een Georgische vrouw hebben verkracht en mishandeld. Eén Nederlandse en de Georgische vrouw kwamen daarbij om het leven.

Bewapende leden van de militaire politie staan, hand aan de trekker, achter het viertal. In leeftijd variëren ze van zeventien jaar tot 24 jaar. Van beroep zijn ze boer, taxichauffeur, of arbeider. Behalve de verkrachting van drie Nederlandse vrouwen en de moord op een van hen, hebben twee mannen eerder nog een Duitse vrouw verkracht. In de rechtszaal ontrolt zich een treurig spektakel van bijna kaalgeschoren verdachten die eerst minutenlang een fotosessie door de internationale pers moeten ondergaan, bespuwd worden door enkele Turkse vrouwen en op hoongelach kunnen rekenen van het massaal toegestroomde publiek op de gang, zodra ze vertellen hoe zij op het politiebureau op hun geslachtsdelen worden geslagen.

Zo mogelijk nog genanter wordt de vertoning als de mannen, uit koele berekening en pure wanhoop, elkaar de schuld in de schoenen proberen te schuiven en van leugens betichten, maar soms ook weer sparen: Hakan bijvoorbeeld, de oudste, met een indrukwekkend strafblad en hoogstwaarschijnlijk leider bij de misdrijven, wordt een paar keer in de luwte gehouden.

Algemeen is het vermoeden dat als de zoon van ex-hoofdcommissaris van politie Karayavuz weer vrijkomt, repercussies namelijk niet zullen uitblijven.

Maar verder is het ieder voor zich, en niemand voor hen allen. Van hun advocaten wordt weinig vernomen: 'Ze kunnen voor zichzelf spreken', zegt een van hen, zodra er weer eens een, van een eerdere verklaring afwijkend, bizar verhaal wordt afgestoken.

Niet het feit dat de verdachten hier hun eerder op het politiebureau gedane verklaring intrekken of wijzigen bevreemdt - de Turkse gevangenissen staan bekend om hun wrede karakter - maar de brutaliteit en onaangedaanheid waarmee drie van de vier de zaal in kijken. Van schaamte, spijt of deemoed is niets te merken.

Tegenover de ontkenningen van het viertal, staat de honderd procent zekerheid van de vrouwen.

Ze herkennen hun verkrachters van de avond van 22 mei. Zeer nauwkeurig doen zij verslag van de wijze waarop zij, drie vriendinnen, een Dolmus zijn ingestapt, hoe ze vervolgens werden ontvoerd naar de heuvels, toen beroofd, verkracht, geslagen: hoe ze hoorden dat hun vriendin, Marijke van Dijk, was vermoord, hoe ook zij met de dood werden bedreigd en de volgende ochtend uiteindelijk bijkwamen in een greppel.

Voor valse schaamte in een gruwelijk zedenmisdrijf voelt Hanneke Adrichem niks. Ze wil geen gekuiste samenvatting, maar het hele verhaal. Fier gebruikt ze, waar nodig, alle vervoegingen van het werkwoord verkrachten en telkens weer zal ze aanwijzen welke man wat met haar deed. Al is dat moeilijk, omdat tussen haar boze ogen en priemende vinger een schare journalisten, fotografen en belangstellenden staat. 'Niet zij, maar wij zijn de overwinnaars', had ze eerder al gezegd.

Tegen drie uur verdaagt de rechter het proces dat naar Nederlandse maatstaven rommelig was, maar in alle opzichten stijlvol bleef, naar 2 augustus. De verdediging van de Nederlandse vrouwen wil eerst uitgezocht hebben of de twee minderjarige jongens inderdaad wel zo jong zijn: men gelooft er niets van. Bot-onderzoek moet uitsluitsel geven. Van Adrichem wordt een trouwboekje verwacht. Bij Hakan moet binnen drie weken in een observatiekliniek in Istanbul worden vastgesteld of hij geestelijk gestoord is of niet.

'De doodstraf', daar vragen de vader en de zus van de vermoorde Russische vrouw om. 'Ik kan er niks aan doen, maar ik wil de doodstraf', zegt ook de moeder van de bruut vermoorde Van Dijk. De openbare aanklager liet eerder weten eveneens de doodstraf te eisen, maar sinds vijftien jaar wordt die niet meer uitgevoerd. Er is toestemming voor nodig van het kabinet maar daarvoor, aldus Turkse zegslieden, ontbreekt een meerderheid.

Vermoedelijk krijgen de twee meerderjarigen, Hakan en Yusuf, minimaal twintig jaar cel opgelegd. Cynici vrezen dat, dankzij politieke wisselingen in het bestuursapparaat, de mannen toch eerder vrij zullen komen.

Bron: http://www.volkskrant.nl/archief_gratis ... a_verdaagd



VONNIS: 4 keer levenslang




Verkrachte vrouwen gaan terug naar Turkije
Verkrachte vrouwen gaan terug naar Turkije

Ruim een maand geleden werden ze verkracht in Turkije. Hun vriendin werd bovendien vermoord. Hanneke Adrichem, Susanne Kranenburg en Marijke van Dijk gingen in mei met vakantie naar de Turkse badplaats Alanya. Na een dagje winkelen in de stad namen ze 's avonds een taxibusje terug naar hun hotel. Ze werden door vier mannen in het busje urenlang verkracht. Marijke van Dijk werd vervolgens vermoord en in een ravijn gegooid. Ze deelde het lot van een Georgische. Hanneke Adrichem en Susanne Kranenburg werden bijna gewurgd, maar overleefden. Wat hen overkwam, leidde tot een golf van protest in Nederland: protesten tegen het seksueel geweld tegen vrouwen, waar ook ter wereld. In Turkije was de woede gericht op de daders: zij maakten hun land en cultuur te schande. Tegen hen zal de doodstraf worden geëist, heeft het Turkse openbaar ministerie al laten weten. Inmiddels zijn ze terug in Nederland en enigszins hersteld. Hanneke Adrichem vertrekt binnenkort, met Susanne Kranenburg, naar Turkije: ze willen het proces bijwonen.

printstuur artikel door
“Maar misschien helpt het als we open en eerlijk praten over onze gruwelijke ervaringen. We gaan die beesten ook zien in de rechtszaal over twee weken. De vier Turkse mannen die Marijke doodden en ons verkrachtten. We willen gewoon sterk zijn. Ik zal ze trots in de ogen kijken. Want wij zijn de overwinnaars!”

De 28-jarige Hanneke Adrichem uit Hilversum praat zachtjes en moeizaam. De nachtmerrie komt weer boven. De zo vrolijk begonnen vakantie met haar twee vriendinnen Marijke van Dijk (35) en Suzanne Kranenburg (26) naar de zonnige Turkse stranden, eindigde een dikke maand geleden in een hel.

“Een hel waaruit wíj nog konden ontsnappen, maar Marijke niet. Met doorgesneden keel werd ze gevonden in een ravijn. Zij was het flinkste en het rustigst toen ze ons om beurten verkrachtten in de rijdende bus.”

Hanneke wil het verhaal wel kwijt. “Ik ga het op 6 juli, als de verdachten terecht staan, ook vertellen in de rechtbank van Alanya in Turkije. Alléén al voor Marijke wil ik dat doen. Het héle verhaal.”

Hanneke: “We hadden heerlijk gewinkeld die dag en wilden 's avonds terug met de bus naar ons hotel in Alanya. Het was al donker toen de bus, een soort mini-busje, stopte bij de halte. Er zaten, naast de chauffeur, al twee Turkse mannen in de bus en twee stapten in, met ons. Die gingen er een paar haltes verder weer uit. We volgden aanvankelijk de goede weg naar het hotel, maar ineens sloeg de bus af. We kregen onmiddellijk argwaan en vroegen waar we heengingen. Ze zeiden, in slecht Engels, iets over gevolgd worden door de politie. We begrepen er niets van”, aldus Hanneke.

Bij een tankstation kwam er nog een man bij. “We probeerden toen het busje uit te klimmen, maar ze blokkeerden de deur. Bovendien was de plek helemaal verlaten. We reden verder, in het pikkedonker, ver weg van de stad. De gordijnen in de bus waren dicht, maar er brandde wel licht. En toen gebeurde het. We werden om beurten door de mannen verkracht. De bus bleef rijden, met steeds een andere chauffeur. Het duurde úren. Marijke was heel lief. Probeerde vooral mij te sussen, want ik was vreselijk agressief en hysterisch. Maar werd daardoor wèl het meest geslagen. Pijn voel je niet. Je bent verdoofd.”

De vrouwen keken elkaar volgens Hanneke steeds aan om emotionele steun te krijgen. “Toen ineens stopte de bus. Drie mannen namen Marijke mee. De ander bedreigde ons. Ze gingen Marijke vermoorden, zei onze bewaker. En daarna ons. We waren als in een shock. De drie mannen kwamen terug, zonder Marijke. Kort tevoren hadden we haar nog horen gillen.”

“De bus reed verder door de donkere nacht, maar na die stop herinner ik me ook niets meer. Tot het moment dat Suzanne en ik brakend wakker werden. We lagen met ieder vier of vijf steekwonden in de nek in een greppel. Suzanne vertelde dat ze ook nog geprobeerd hebben ons te wurgen. Strompelend, slepend zijn we weggelopen door het zand. Steeds een paar meter. Dan zakte ik weer in. Tot iemand ons vond en naar het ziekenhuis bracht. Het was toen al licht en erg heet.”

Hanneke zucht diep. “Het is zo vreselijk moeilijk dit allemaal opnieuw naar voren te halen. Maar in het ziekenhuis waren ze zo lief. We zijn behandeld om niet zwanger te kunnen raken en de aids-testen waren goed. De politie, de verpleegkundigen, de bevolking, de restauranthouders waar we geweest waren, iedereen bracht bloemen of stuurde briefjes. We hebben hen deze week via een grote brief in de plaatselijke krant bedankt voor die steun. En toen konden we naar huis, met hulp van alles en iedereen. Marijkes lichaam kwam later. Wij hebben het, als een wonder, overleefd.”

De vreselijke affaire voor de drie vriendinnen die een weekje van hun werk als fysiotherapeute en verpleegkundigen wilden uitrusten, bracht in Turkije, vooral rond de stad Alanya, een golf van afschuw teweeg. De vier mannen werden een dag later al aangehouden, mede op grond van Suzannes beschrijving van de daders.

“Ik heb gehoord dat het volk ze wilde lynchen”, aldus directeur N. Sonmez van het Turks Nationaal Verkeersbureau. “De politie moest hen beschermen, anders was het recht in eigen hand genomen.” Advocaten verklaarden de mannen niet te willen verdedigen. De rechtbank in Alanya, waar de vier op 6 juli terechtstaan, voegde inmiddels een paar verdedigers toe.

Naast de moord op Marijke en de verkrachtting en poging tot moord van en op Suzanne en Hanneke worden ze ook verdacht van het vermoorden en verkrachten van een Georgische vrouw kort daarvóór. Voor het proces, dat in een paar dagen wordt afgehandeld, wordt enorme belangstelling verwacht.

Belangrijkste gasten daar zijn de twee slachtoffers Suzanne en Hanneke met hun mannen. Ook de moeder en het zusje van de vermoorde Marijke van Dijk zullen er zijn. Plus psychiater G. Nabarro en bevriend advocaat mr. S. James uit Colorado. Alles wordt betaald door de Turkse staat.

Over de uitslag van het proces wordt in Turkije druk gepraat. Formeel bestaat de doodstraf nog in het land, maar deze wordt al jaren niet meer ten uitvoer gelegd. Hanneke: “We zien er natuurlijk vreselijk tegenop. Vooral tegen de emoties die natuurlijk weer hoog oplaaien. Maar niet om die beesten weer te zien. Zij hebben verloren, wij niet.”

Bron: http://www.trouw.nl/krantenarchief/1995 ... rkije.html
User avatar
Führer
Site Admin
 
Posts: 1044
Joined: Thu Dec 03, 2009 4:32 am

Return to Moord en doodslag gepleegd door moordzuchtige immigranten. Lijst van slachtoffers allochtoon geweld.

Who is online

Users browsing this forum: Bing [Bot] and 1 guest

cron