Noord op Nadine Zijlstra - 22-November-2006

Moord en doodslag gepleegd door moordzuchtige immigranten, tegen de oorspronkelijke bevolking.
Forum rules
De PVV is dse enige partij die voor strenge straffen en gerechtigheid is.
De criminelen in de cel en wij veilig over straat in plaats van hoe het tegenwoordig gaat!

Noord op Nadine Zijlstra - 22-November-2006

Postby Führer » Wed Jan 05, 2011 3:57 pm

Waarom moest mijn dochter dood? Anita Zijlstra
‘Mam, ik bel je zó terug!’ Wanda Beemsterboer (53) hoort het haar dochter Nadine (20) nog zeggen. Maar haar jongste kind belde niet meer terug. Nooit meer. Precies twee jaar geleden werd ze met 36 messteken om het leven gebracht door haar ex-vriend.
nadine zijlstra.jpg
nadine zijlstra.jpg (5.34 KiB) Viewed 2667 times


Foto: Alice Wolfs
Nadine (r) met haar 'grote zus' Jacqueline. Foto: Mooij, Martin
Foto: TLG “Ik vond het zó raar dat Nadine (toen 20) niet terugbelde. Natuurlijk kon ze even bezig zijn, maar een half uur, een uur... Nee, dat was niets voor haar, ik maakte me echt ongerust. Meestal lunchten we samen als ze op zaterdagmorgen had gewerkt of gingen we samen nog even de stad in. Maar die middag hoorde ik helemaal niets meer. Ze pakte haar telefoon niet op, reageerde niet op sms’jes. Plotseling stond haar vriendin Jenneviev voor de deur. ‘Waar is Nadine?’ vroeg ze: ‘We zouden vanavond uitgaan, maar ik kan haar niet bereiken.’ Toen wist ik dat er echt iets aan de hand was. Mijn man Jacques belde de politie, maar die kon niets doen. Tja, een meisje van twintig dat haar moeder niet belt, wat moeten ze ook met zo’n melding.

In een opwelling belde Jen de ex-vriend van Nadine, Gerold, met wie ze het drie maanden daarvoor had uitgemaakt. Hij klonk erg verward maar zei niets over Nadine. Ze belde vervolgens haar neef, die in Amsterdam bij hem in de buurt woont. ‘Ga daar even kijken,’ vroeg ze hem om ons gerust te kunnen stellen. Toen hij terugbelde, trok Jen, die tegenover me aan tafel zat, wit weg: er was politieafzetting voor de deur, Nadine’s auto stond er en er was een lichaam van een jonge vrouw aangetroffen. Ik klapte letterlijk tegen de grond. Jacques belde de politie weer die een en ander bevestigde. Over de identiteit van het slachtoffer konden ze nog geen mededelingen doen, maar wij wisten wel beter.

Ik had nog een zorg: mijn andere dochter Jacqueline thuis krijgen. Zij zat die middag bij haar schoonfamilie, omdat haar zwager die dag ervoor zelfmoord had gepleegd. Hoe moest ik haar zeggen dat haar zusje ook dood was? Toen Jacques het haar vertelde, heeft ze zo hartverscheurend gehuild. Die twee waren onafscheidelijk.

Messteken

Pas later die avond kwam de politie ons persoonlijk vertellen dat het inderdaad om Nadine ging. Ex-vriend, messteken, alles wat ze zeiden ging langs me heen. Ik wilde alleen maar naar Amsterdam om haar te zien. Maar dat had geen zin, omdat haar lichaam al naar het forensisch instituut in Rijswijk was gebracht. Pas de volgende dag, zondag, mochten we naar Nadine toe. Tot dat moment herinner ik me eigenlijk weinig meer. Ik zie alleen handen voor me. Heel veel handen van iedereen die ons kwam troosten.

Mijn man wilde absoluut haar verwondingen zien. Zes steken in haar hartstreek, telde hij. Ik had die behoefte niet. Het maakte niet meer uit: Nadine was dood. Ze lag er zo mooi bij, haar gezichtje helemaal gaaf. Ze hadden haar een colletje omgedaan, want ook haar hals was doorgesneden, zo hoorden we later. En het ging niet om zes, maar om 36 messteken over haar hele lichaam. Hij heeft haar echt afgemaakt. Ik heb het daar zo moeilijk mee. Die jongen heeft aan mijn tafel gezeten, hier geslapen, drie jaar lang maakte hij deel uit van ons gezin! En dan doet hij Nadine en ons dit aan.

We zijn eigenlijk nooit zo gek met hem geweest, maar ja, Nadine hield van hem. Zeventien was ze toen ze hem leerde kennen, hij 31. Haar eerste, echte vriend. Half Antilliaans, half Surinaams, ex-militair en sportleraar van beroep. Zijn broer had een dansschool en dansen was Nadine’s lust en leven: ze is twee keer Nederlands kampioen streetdance geweest. Ze hadden het leuk samen. Je zag ook wel dat ze gek op elkaar waren, zeker het eerste jaar. Hij nam haar mee uit, gaf haar bossen rozen, verwende haar echt. Maar daarna kwamen natuurlijk ook de eerste ruzies. Wat kon hij tekeer gaan! Vijf minuten later belde hij weer poeslief terug. Ik zei weleens tegen Nadine dat dit geen normaal gedrag was. Maar als het op Gerold aankwam, nam ze het altijd voor hem op. Hij bedoelde het niet zo. Moeilijk jeugd gehad, in Cambodja gevochten, ze probeerde altijd alles te vergoelijken. Hij was heel voorkomend, uiterst beleefd, maar ergens bespeurde ik ook een bepaalde agressie in hem. ‘Hij houdt zoveel van me, hij doet me echt niets aan hoor, mam!’ zei Nadine dan.



http://www.telegraaf.nl/vrouw/psyche_re ... tml?p=33,1
User avatar
Führer
Site Admin
 
Posts: 1033
Joined: Thu Dec 03, 2009 4:32 am

Return to Moord en doodslag gepleegd door moordzuchtige immigranten. Lijst van slachtoffers allochtoon geweld.

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 3 guests

cron